Szczecin - miasto położone w północno - zachodniej części Polski, przy ujściu rzeki Odry (poprzez Zalew Szczeciński) do Bałtyku. W miejscu tym już od wieków krzyżują się ważne trasy tranzytowe Europy: z zachodu na wschód oraz z północy, poprzez Bałtyk, na południe Europy. Szczecin jest również stolicą nowego województwa - zachodniopomorskiego. To efekt ostatniej reformy administracyjnej. Szczecin jest miastem o ponad tysiącletniej tradycji i burzliwych dziejach oraz historyczną stolicą Pomorza Zachodniego. Okres jego świetności przypada na czasy panowania książąt z dynastii Gryfitów oraz przynależności miasta do Hanzy. W tym czasie miasto było jednym z najpotężniejszych portów i ośrodków handlu nad Bałtykiem. W XVII wieku, po wygaśnięciu rodu pomorskich książąt, strategiczne położenie Szczecina stało się powodem licznych ingerencji zbrojnych państw ościennych - Danii, Szwecji, Brandenburgii i Niemiec. Na przełomie XIX i XX wieku miasto przeżywało okres szczególnie silnego rozwoju gospodar-czego. Do Szczecina napływał kapitał z całej Europy. Błyskawicznie rozwijał się port, gospodarka morska oraz tranzyt towarów. Po zakończeniu II wojny światowej odbudową zniszczonego miasta zajęli się osadnicy z całej Polski, którzy licznie przybyli do Szczecina oraz na ziemie Pomorza Zachodniego. Choć dawny wizerunek miasta zmienił się, utrzymało ono jednak własny, niepowtarzalny charakter, urzekający urodą zabytkowej, secesyjnej architektury i pięknem bujnej zieleni.

Szczecin jest miastem położonym w Dolinie Dolnej Odry i na Wzniesieniach Szczecińskich wchodzących w skład Pobrzeża Szczecińskiego na terenie Pomorza Zachodniego. Miasto otaczają trzy puszcze: Wkrzańska od północy, Bukowa od południa oraz Goleniowska od wschodu. Przez miasto przepływają: rzeka Odra, jej odnoga Regalica wpadająca do Jeziora Dąbie leżącego w całości w granicach miasta, łącząca obie rzeki Parnica oraz wiele mniejszych rzek. Odległość do Morza Bałtyckiego wynosi ok. 60 km. Administracyjnie graniczą z miastem i gminą Police (od północy) oraz gminami: Dobra, Kołbaskowo od zachodu, Gryfino i Stare Czarnowo od południa oraz Kobylanka i Goleniów od wschodu.

Nazwa miasta Szczecin do dziś budzi kontrowersje. Oto najstarsze zachowane zapisy nazwy: Stettin (1133), Stetyn (1188), Stityn (1251), Stitinum (Sakso Gramatyk), Stytin (Annales Colbacenses), Stiltin (Annales Ryenses), Burstaborg (Knytlingasaga), Burstenburg (Ex Analibus Waldemarianus), Szczeticinice, Szcietinice (kupcy szczec. w Nowogrodzie Wielkim wg latopisu nowogrodzkiego. z 1165).

Mało prawdopodobne wydaje się jej pochodzenie jako nazwy dzierżawczej od nazwiska Szczota. W XIX w. K. C. Mrongowiusz wywodził ją od słowa _aety, tj. osady nad tamą, jazem, brodem lub bocznym kanałem. Dopuszcza taką interpretację T. Trautmann, interpretując słowo jako nazwę fizjogr. (szczotka, tama, jaz, osada nad brodem, osada nad tamą, osada nad odnogą rzeki). H. Hering wywiódł ją z zapisu Burstburg, co zakwestionował L. Giesebrecht, gdyż starogermańskie burst, bust znaczy szczyt, a nie szczecina. S. Urbańczyk, K. Nitsch, Z. Stieber wywodzą ją od _aeta, _cetin(o), tj. pol. szczota. M. Rudnicki, nie odrzucając powyższej interpretacji, nawiązuje do dawniejszego znaczenia wyrazu szczeć, szczota, szczotka - jako twarda bagienna trawa, F. Lorentz dopuszcza pochodzenie od _aetyno, aetina - nazwy rodzaju ostu, jak i _aityno od _aity, tj tarcza. Za bardziej prawdopodobną uznają pierwszą interpretację A. Brückner, G. Łęgowski, S. Rospond, H. Chłopocka i D. Szulca -> rekonstruują oni bowiem nazwę jako _aity, co w języku niemieckim dało Stettin. Według nich nazwa Szczecin jest wtórnym spolszczeniem nazwy. Teoria różni się tym, że A. Brückner wywodzi ją od tarczy, a S. Rospond od pagórka. Najbardziej prawdopodobna wydaje się byc etymologia topograficzna nazwy na określenie grodu położonego na wzgórzach (szczyt) lub koło miejsca porośniętego szczeciniastą trawą. Naukowcy przychylają się do twierdznia, że skandynawskie tłumaczenie nazwy Szczecin jako Burstaborg, Burstenburgh jest rezultatem wtórnej adiedeacji.